katrienoperasmus

Sinds donderdagavond ben ik helemaal terug, niet triestig maar echt gelukkig dat ik zo’n ervaring heb mogen meemaken en de mensen die ik terug wil zien ga ik zeker nog tegenkomen. (Het was trouwens een thriller van een ervaring om in een storm te landen. We hebben alle hoeken van het vliegtuig gezien J)

Mijn examen in Coleraine is goed gegaan. En om te buizen ginder moet je echt al toeren uithalen. Vanaf 40% ben je erdoor en hun examensysteem is meestal zo dat je een stuk of tien vragen krijgt en daarvan er drie moet uitkiezen waar je dan een essay over schrijft. Dus als je een derde van je cursus kent mag je eigenlijk al zeker zijn van de overwinning. Ik heb een essay geschreven over ‘Freud and sexual perversions’, ‘Freud and mechanisms of defence’ en ‘narcism and autobiographic cinema’. En na een korte enquête ben ik er achter gekomen dat het daar de gewoonte is om pas de avond voor uw examen te beginnen leren… (Ik ben wel sneller begonnen om te vermijden dat ik de eerste erasmus student zou zijn die met een buis naar huis gaat J)

Zonder in het cliché te willen vervallen, ik heb het daar zo goed gehad, echt een ervaring die ik niet ga vergeten en waar ik echter door ben gaan leven, meer genietend, relaxer, relativerender,… En aangezien herinneringen alle minder leuke dingen minimaliseren en het toffe uitvergroten gaat Erasmus er van thuis uit alleen nog maar beter op worden J

Dat het daar zo fijn was heb ik eigenlijk geheel te danken aan de andere uitwisselingsstudenten* want de plaats op zich waar ik zat was wel mooi en aan de zee maar het was eigenlijk een klein beetje een gat. We zaten in een dorp-stadje en dan nog niet in het centrum (dus de taxichauffeurs hebben echt een fortuin aan ons verdient) maar elke avond was er wel iets te doen, van kotfeestjes tot Kelly’s (een immens grote discotheek) en van cinema-avondjes tot karaoke in de Achor Bar.

Ik kan alleen maar proberen om iedereen te overtuigen (wat ze met mij ook hebben moeten doen trouwens – met een knipoog naar Johan, Liesbeth en Kathleen J) om te vertrekken want het is echt iets om aan uw kleinkinderen te vertellen, met de nodige censuur natuurlijk. J

*Bijzondere dank aan Cleo (Tienen, Belgium), Anke (Giessen, Germany), Holly (North-Carolina, USA), Nicolas (Paris, France), Aggelos (Athens, Greece), Giorgos (Athens, Greece), Stelios (Athens, Greece), Stella (Athens, Greece), Lea (Luzern, Switserland), Felix (Nürnberg, Germany), Thomas (Luzern, Switserland), Gwen (Brest, France), Justin Timberlake (Sexy Back) en Fedde Le Grand (Put your hands up for Detroit) J

En jullie zijn heel hard bedankt om mijn blog te lezen, het was altijd fijn om het tellertje de hoogte in te zien gaan J

“A mind that is stretched by a new experience can never go back to its old dimensions”

Eventjes om te melden dat er eigelijk niets interessant gebeurt deze dagen. Het is heel fijn om iedereen terug te zien maar we zitten allemaal beetje opgescheept met examens en essays dus de situatie is niet echt ideaal te noemen.

Ondertussen heb ik mij al enkele uren verdiept in de psychonalayse van Freud en me voor de rest geergerd aan het gure weer en de avond die veel te vroeg valt, een paar zonnestraaltjes zouden wel welkom zijn.
De eerste avond was wel echt gezellig. Ik was nog maar net aangekomen en ik hoorde dat er een etentje was bij Lea uit Zwitserland en dat was echt fijnfijnfijn. Vanavond gaan we proberen om tesamen nog een filmpje te zien zoals in de goede oude tijd ...

Bij gebrek aan interessant materiaal gaat er waarschijnlijk niet al te veel meer verschijnen op deze blog maar ik beloof dat ik nog een eindconclusie schrijf als het hier volledig is afgelopen. Tot dan :)

Vanaf zaterdag sta ik terug met beide voeten op Noord-Ierse grond. Ik ga terug met gemengde gevoelens, natuurlijk wil ik iedereen terug zien maar ik ben het zelf-voor-je-eigen-eten zorgen al lang verleerd en ik ben de laatste drie weken ook niet meer in de omtrek van het wasmachine gesignaleerd. Laat dat het minste van mijn zorgen zijn, er ligt daar ergens een leuk exaampjes "psychoanalysis and film" op mij te wachten. Eentje, dus ik moet mij niet te veel zorgen maken. Nu ja dat dacht ik tot gisteren toen zelfs bleek dat ik de naam van mijn enige vak nog niet op de juiste manier uitsprak ... Maar goed, laat dat mij niet uit mijn concentratie brengen :)

Het terug in België zijn was eigelijk helemaal geen probleem. Ik had hysterische huilbuien en afkickverschijnselen verwacht maar daar is niets van in huis gekomen. Eens terug had ik het gevoel dat ik maar een week was weggeweest. Wat ik wel eng vind is dat blijkt hoe makkelijk je alles kunt (weg)relativeren. Allesinds ik heb het daar super fijn gehad, het lijkt alleen al maanden geleden. Tijd om nog eens een kijkje te gaan nemen dus en misschien is in die maanden het klimaat daar een beetje droger geworden, wie weet.

Morgen naar huis :( Auwtsch.

Zo'n leuke laatste week is het hier niet geweest, heb drie essays geschreven een klastest moeten leren. Die laatste is trouwens net achter de rug en ik kan met blijdschap meedelen dat ie goed gegaan is.
Voor vandaag staat er nog op het programma; valies inpakken, pizza-etentjes, The Nightmare before Christmas en pijnlijk afscheid nemen in the Anchorbar ...
Heb nog wel een troostende vooruitzicht dat ik twee weken terug kom in januari voor examens en het definitieve afscheid.
Ik ga nu ribbedebie mijn valies pakken want over een uurtje moet ik op de bus zitten.
Bedankt voor het lezen van mijn blog, het verhaaltje wordt vervolgd in januari. Of misschien volgende week als ik hier troost moet komen zoeken :)

Onder het motto "Erasmus Anders" hebben we gisteren het nuttige en het aangename verenigd en voor de verandering eens een 'homeworkparty' georganiseerd. Het hield eigelijk niet veel meer in dan samen in de keuken essays schrijven maar het was zeer effectief en gezellig. Tot zover het nuttige deel. Het aangename was (naast uiteraard het gezellig samenzijn :)) de koekjes! Holly en Cleo hadden hun handen uit de mouwen gestoken en voor de andere 50% erasmusbewoners van Maple Lodge (eigelijk is Holly niet echt een bewoner van onze flat maar we hebben haar bij manier van spreken geadopteerd) peanutbuttercookies en kaaskoekjes gemaakt. Daar bleef de verwennerij niet bij want toen we vanmorgen wakker werden stonden er gevulde sinterklaasschoentjes voor onze deur! In Amerika vieren ze geen sinterklaas maar Holly had ons erover horen praten en was zo sympathiek geweest om zelf de man met de baard te spelen. Mandarijntjes, chocolade, plofbommetjes, het was net echt :)

Het wordt altijd maar moeilijker en moeilijker om iets uit mijn mouw te schudden hier. Misschien is dat de enige reden waarom het nog niet zo slecht is dat het hier bijna gedaan is :) Voor de rest gaat het vooral pijn doen. Vandaag zat er in mijn mailbox een mailtje met info over het afscheidsfeestje... Net zoals 2006 is het hier bijna gedaan. (Even een sentimentele noot :))

Ik heb deze week een test teruggekregen. We hadden voor het vak American Animation History een storyboard ("visueel plan" voor een tekenfilm) moeten tekenen. Het was de bedoeling dat we een bestaand figuur gebruikten in relatie tot een politiek thema. Ik had voor Donald Duck gekozen die protesteerde tegen de doodstraf. (Voor diegene die deze opdracht maar van laag pedagogisch niveau vinden, ik deel jullie mening.) Nu ja, het was belachelijk, en wat nog belachelijker is, ik had maar 50%. Beetje genant eigelijk toch wel ja. De reden die ze gaf: het karakter van Donald Duck kwam niet goed tot uiting. God :) Het is nu wel zo dat je hier maar 40% moet hebben om erdoor te zijn, dus misschien heb ik technisch gezien nog kei goed gescoord :)  De volgende dagen ga ik vooral moeten schrijven, nog drie essays voor de boeg. Momenteel ben ik bezig aan een werk over Indian cinema. India is, als het aankomt op goedkope cinematickets, the place to be.

Voor de rest heb ik deze week een hele goede film voorgeschoteld gekregen in de screening; Vertigo van Hitchcock. En op eigen initiatief: Memoires of a Geisha, echt een pareltje.
De keuken roept, moet mijn belofte om pitta te maken nakomen.

Gisterenavond zijn we verwend geweest door de Amerikaanse meisjes. Omdat het Thanksgiving was hadden ze onder het motto "ook Amerikanen kunnen koken" echt een super lekker diner klaargemaakt. Ik ga het helemaal niet kunnen beschrijven zoals het smaakte maar ik ga toch een poging ondernemen.
Het hoofdgerecht bestond uit puree, klaargemaakt met azijn en andere smaakjes, squash (een soort pompoen), zoete aardappel met noten, uiteraard een kalkoen, speciaal geprepareerde boontjes, cranberry-saus, kalkoenvulling op basis van rozemarijn, ... Geen diner zonder dessert. Het toetje was appeltaart met suiker of pecannotentaart (dit was zooo verrukkelijk) met ijs. Echt om u vingers bij af te likken.

Ik heb nu wel het gevoel dat ik altijd over eten schrijf :) Maar aangezien dat toch een belangrijk deel van ons leven uitmaakt denk ik wel dat dat gepermitteerd is. Na het eten hebben we nog kaartspelletjes gespeeld. Stronten, bluffen, en een Amerikaans kaartdrankspelletje zonder drank.

Voor de rest was het weer hier deze week echt indrukwekkend. Regenbuien, rukwinden, kortom; storm. Leuk om naar te kijken maar minder leuk om in te zitten.
Morgen ga ik naar Dublin om Stijn te ontmoeten en in de avond komen we terug, samen met Holly en Cleo, die daar nu al zitten zodat hij kan kennis maken met het natuurlijk habitat van de uitwisselingsstudent :) 's Avonds is er een namedayparty bij de Cyprioten. Catharina heeft haar naamdag, en ik dus ook :) Zondag is het de beurt aan Stella en Stelios. Ik stel voor dat we het concept van naamdag in Belgie in de toekomst ook eens wat serieuzer moeten opnemen.

Omdat ook erasmusstudenten het koken soms eens moe worden zijn we gisteren gaan Chinezen. Chicken with cashew nuts en we hadden geluk want op zondag en donderdag geven ze daar gratis dessertjes. Ik ben voor de "pavlova" gegaan. Ik twijfel er zeer sterk aan of dat wel van Chinese oorsprong was, maar (het Engels past hier beter) it tasted like heaven in my mouth, dus het kon me eigelijk weinig schelen. Ik heb zo'n geel vermoeden dat er maar weinigen weten wat pavlova is, wel het was een dessert bestaande uit opgeklopt eiwit met suiker (maar toch geen merengue), overspoten met slagroom en als afwerking chocoladesaus, druifjes en aardbeien. Like I said, heaven in my mouth :)
De voorbije dagen hebben we bezoek gehad van An-Katrien, een vriendin van Cleo en omdat ze verjaarde hadden we een geldig excuus om samen met de Grieken een tequila-birthdayparty (want verjaardagstaarten zijn zo overroepen) te houden :) Laten we stellen dat het een verjaardagsfeestje was om jaloers op te zijn.
De rest van de week bestond uit een karaokeavond in de Anchorbar (al laten we het zingen aan de gekke Ieren over), filmpjes filmpjes en nog eens filmpjes en andere gezellige avondactiviteiten. De verdienste van mijn American Animation les is dat ik South Park geweldig ben gaan apprecieren (iets wat ik nooit verwacht had), of dat nu een goede zaak is of niet laat ik in het midden. Volgende week is het de beurt aan Family Guy ...
Een meer hoogstaande film van de voorbije week was Casablanca, een echte aanrader voor de filmfanaat.

You must remember this
A kiss is just a kiss, a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply
As time goes by.

"As time goes by - Casablanca"

"Ze" zeggen altijd dat je je frustraties van je af moet schrijven. Wel, het brandalarm is vandaag al 6 keer afgegaan, 6 keer! Ik hoef zelfs niet te overdrijven want 6 keer op 4 uur is op zichzelf al spectaculair genoeg. Er staan hier over het domein hoopjes brandweermannen verspreid maar nergens is er een brand of nog maar een vonkje te bespeuren. Het zou de dag langs de andere kant wel wat kleur geven want het weer staat hier vandaag op storm. Gelukkig heb ik een essay waar ik me met kan bezighouden ... Filmanalyse van Bonjour Tristesse (1958), film van Otto Preminger.
Cleo, ook van de KUL en ik waren een paar dagen terug bij de Grieken op bezoek en we zijn wel even door de grond gezakt van schaamte. Stelios was een powerpoint presentatie voor ons aan het maken over Athene en de Griekse eilanden, kwestie van zijn land wat in de kijker te zetten en Cleo en ik waren heel geïnteresseerd naar de foto's aan het kijken, vragen aan het stellen, zeggen hoe mooi het allemaal wel niet was en dat was voor de laatste foto niet anders. We hadden beter eens twee keer gekeken want ineens begon iedereen daar te lachen en toen ze allemaal wat bijgekomen waren zeiden ze dat het een foto van Brussel was ... Jaja, ken je land. Ik heb nu voor het volgende semester al een rondleiding in Brussel in mijn agenda staan om in het vervolg genante situaties te vermijden :)
Dan zou ik toch ook nog graag even een korte conversatie met Manu, een (irritante) Spanjaard willen formuleren hier;
Manu: Hi, were are you from?
Ik: I'm from Belgium
-een minuut van lange stilte en een medelevende blik-
Manu: It's not your fault.
Ik heb het hem vergeven, alleen maar omdat hij dronken was op het tijdstip van de misdaad maar dan nog, vergeten is al iets moeilijker. Hij mag blij zijn dat ik de Brabançonne niet ben beginnen te zingen :)
Gisteren was het een feestje bij Alberto, een leuke Spanjaard voor de verandering maar zijn Engels is echt niet zo goed dus het grootste deel van de tijd communiceren we met hem door gewoon eens vriendelijk te wuiven :) Was gezellig én de Spanjaarden hadden er hun werk van  gemaakt want er was zelfs Sangria en Spaanse tortilla :)

Op de fles die Gwen tegen zijn schouder gekregen heeft, Stella die naar het ziekenhuis is moeten gevoerd worden, Anke die op een mysterieuze wijze haar ouftfit is kwijtgeraakt, een Iers bandietje dat in een achtervolging door de politie tegen mij aangelopen is na, was het een geslaagde avond :) 
Toen we in Derry aankwamen was er nog geen enkel spoor van Halloween te bespeuren in de straten. Beetje teleurstellende verwelkoming, maar langs de andere kant waren we daar ook allemaal veel te vroeg. We = ongeveer 100 verkleede erasmusstudenten. Van heksen tot James Bond en van getormenteerde monikken tot plastieke vuilniszakken ... Niets tegen vuilniszakken, ik was enorm fier op mijn witte outfit met bijpassende haarkleur. Prijs-kwaliteit verhouding zat ik echt goed :)
Omdat het buiten veel te koud was, en enkele Amerikaanse meisjes daar niet op voorzien waren ... zijn we ons eerst wat gaan "opwarmen" in een pub om dan buiten al bibberend de parade te aanschouwen. Om eerlijk te zijn viel ook die parade tegen :) Deze bestond uit de kleuterafdeling van een plaatselijk schooltje, gelukkig dat die mannetjes schattig waren en omdat het kind in ons ook nog leeft hebben wij de staart van de parade gevormd en zijn we zo op een plein terecht gekomen waar er optredens waren. Na het vuurwerk zijn we terug naar de pub gegaan en daar is dan eigelijk het feest zowat begonnen :) Het was echt een gigantisch grote pub die gevuld was met erasmusstudenten van andere campussen van mijn universiteit hier. Amusement verzekerd :) Op het eind van de avond hing iedereen vol met fake bloed dat eigelijk meer weg had van aardbeienconfituur dat eens droog begon af te schilferen maar goed, zolang er maar sfeer was :) Ik geef de avond een 8 op 10. En even voor the record; Gwen heeft geen last meer van zijn schouder, Stella is weer in topvorm, Anke is nog steeds op zoek naar haar outfit en ik ga proberen in het vervolg niet meer in de weg te staan :)

Zaterdagavond was het een feestje bij een groepje Duitse meisjes en voor diegene die denken dat het hier altijd funfunfun is, men zegge het niet voorts, maar het feestje was een beetje saai... :)
Zondag was het een gezellige, huiselijke dag. Ik was mijn Halloween-outfit aan het maken (al dat vuilniszakplastiek heeft wel een nadeel: ik maak naar mijn zin veel te veel lawaai als ik mezelf voortbeweeg maar het ziet er wel nog goed uit, voor zover een bekladde vuilniszak er goed uit kan zien natuurlijk ...), Cleo heeft (overheerlijke) pompoenroomsoep gemaakt en Holly heeft een poging ondernomen om de pompoen een gezichtje te geven. Alles ging goed tot het brandalarm vond dat het te warm begon te worden in de keuken (we hadden geen ramen opengezet) en van zijn (of zou het een haar zijn?) oren begon te maken. Gelukkig staat er geen spoeierfunctie op, al zouden mijn vuilniszakken wel waterdicht moeten zijn. (Een voordeel als je in de straten van Noord-Ierland Halloween viert:))
's Avonds was het dan Gwen zijn verjaardagsfeestje (20 kaarsjes) en op het menu stond zelfgemaakte tartiflette en brownie. Een aanrader voor de liefhebber van wat zwaardere kost.
Morgen naar Derrie, normaal gezien zijn verkleedpartijtjes op straat niet echt mijn ding maar deze keer heb ik er wel zin in. Als het wat meezit voor mijn blog kom ik terug mijn spectaculaire verhaaltjes.
 

De ervaring van deze week die het meest in mijn geheugen gebrand staat is de chilli con carne die Holly ons donderdag heeft voorgeschoteld. Ik mag blij zijn dat het nu alleen nog maar mijn geheugen is maar die avond zelf stond alles in brand. Bij de eerste hap herinnerde ik me al waarom ik dat gerecht de laatste jaren vermeden had… De laatste keer dat dat op het menu stond was trouwens ook in de UK, maar dat volledig ter zijde. Hier gaan we weer, maar na het eten was er een feestje… Zeker eentje om te onthouden; iedereen was bijzonder goed gehumeurd en de muziek was, zoals ze hier zeggen, “cheezy”. Na het feestje zag het er niet naar uit dat we thuis gingen geraken omdat de meeste taxi’s niet meer reden en toen we er dan toch een hadden kunnen bereiken bleef die enorm lang weg. Reden: de chauffeur had zo lang moeten rondtoeren met de vorige passagiers omdat ze door de zattigheid niet meer wisten waar ze woonden :) Gelukkig waren wij gemakkelijkere klanten …
Deze voormiddag ben ik naar Coleraine centrum getrokken om wat Halloweenfantasietjes te kopen. Ik heb me een witte hairspray en zwarte schmink voor het gezicht aangeschaft. Dat maakt allemaal deel uit van mijn bijzonder goedkope outfit. Ik moet het nog maken maar het idee is dat ik van witte vuilniszakken een topje en een rokje maak, daar met alcoolstift zwarte sterren op teken en dit alles draag over zwarte kousen en een sweater. Verder ga ik mijn schoenen ook helemaal in het wit inpakken en het is de bedoeling dat mijn haar hetzelfde ondergaat.

Ik had graag even jullie hulp ingeroepen ...
Binnen anderhalve week moet ik een presentatie geven voor het vak Psychoanalysis and Film. Het is de bedoeling dat we ons onderwerp voorstellen a.d.h.v. filmfragmenten. Wat nu juist het onderwerp van mijn presentatie is, is nogal moeilijk uit te leggen maar het is de bedoeling dat we de theorieen (er staan hier zo geen twee puntjes op dit toetsenbord) van verschillende psychoanalytici (onder wie Freud, Metz,..) over de begrippen dreams / mirror / screen met elkaar vergelijken.
Om dan toch to the point te komen: ik zoek titels van films waarin Bv. * een personage vreemde dromen heeft en daarom naar een psycholoog/therapeut/... gaat. * Een personage wilt dingen bereiken of ervaren in het echte leven maar dit lukt niet en droomt daarom over die zaken * ...
Het kunnen echt verschillende dingen zijn, als je ook maar denkt dat er een bepaalde film is die me op de een of andere manier zou kunnen helpen, zend me dan even een mailtje. Bedankt!

Lang leve de basketbal- en de Havanaclub. Gisterenavond hadden ze daar een feestje om de clubkas wat te spijzen het was echt super. Het is zonde dat alle clubs en pubs hier sluiten om half twee. Langs de andere kant hebben we dan nog energie over voor de volgende avond. Dat maakt het dan weer goed :)
De Griekse jongens spelen ook basketbal en over één van die jongens (Josh) is er wel een leuke verhaaltje. Hoe je het ook draait of keert, die jongens zijn mooi, ik vind dat, iedereen vindt dat, ze zijn gewoon mooi. Dus goed, aangezien er hier echt wel een gebrek was aan mooie jongens was 99% van de meisjes echt hyperenthausiast toen ze voor de eerste keer (vorige vrijdag) hun entree maakten. Ik weet niet wie, maar allesinds, iemand heeft in het rond geroddeld dat Josh homo was. De dag daarna is er een opvangcentrum opricht voor 98% van de meisjes die volledig van de kaart waren door deze toch wel hard aankomende mededeling. Moest er hier een erasmuskrantje zijn zou het zeker op de cover gestaan hebben. Toen we na het feestje gisteren nog wat stonden na te babbelen en Holly (Amerika, North-Carolina) voorzichtig polste bij Josh kwam hij echt uit de lucht gevallen. Hij zei dat hij zeer gelukkig is met zijn vriendin ... Vandaag hebben we dan het goede nieuws mogen verkondigen, al vonden sommigen het natuurlijk ook weer niet zooo'n goed nieuws dat hij een vriendin had. Allesinds, misschien komt het nu zo niet over, maar het is hier echt een hetze geweest omtrent Josh :)
Daarnet was het een meeting voor de Halloweentrip naar Londonderry volgende week dinsdag. Naar het schijnt wordt dat daar echt dik gevierd en aangezien wij hier zijn om nieuwe culturen te leren kennen kunnen we niet anders dan met zijn allen naar ginder trekken. Ik heb het eigelijk niet zo voor Halloween maar iedereen zit hier nu zo in een pompoenroes dat ik niet kan achterblijven :)

Het was niet echt Haute Cuisine maar zoals ik eens iemand heb horen zeggen; "het moet niet goed zijn, het moet veel zijn"...; hadden wij geluk dat er heeel veel spagetti bolognese was. Na het etentje kwamen er andere erasmusjes opdagen voor de "after-party". Jammer genoeg had een groepje zatte Ieren de alcohol ook geroken en om de één of andere reden (waarschijnlijk de alcoholspiegel in hun bloed die al schandalig hoog was) ging het vanaf toen allemaal mis. We hebben ons allemaal in Nicolas zijn keuken moeten opsluiten om slagen en verwondingen te vermijden. Uiteindelijk zijn het de ruiten die het hard te verduren hebben gekregen. Eentje is er gesneuveld en een andere gaat niet meer open. Onder het motto "de politie Uw vriend" hebben we dan toch maar de plaatselijke ordehandhavers opgebeld maar natuurlijk waren de vogels al lang gaan vliegen toen ze er waren. Toen we dan eindelijk weer naar buiten konden en iedereen terug zijn eigen 1m² had (het was echt wel krap in de keuken) viel het mij op hoeveel nieuwe gezichten er waren. Ik dacht echt dat ik alle exchange studenten gezien had maar blijkbaar dan toch niet. Hoopjes Italianen en Grieken schoten als paddestoelen uit de grond. Geen probleem natuurlijk; hoe multicultureler (lees: hoe meer potentiële vakantiebestemmingen), hoe beter :)

Gisteren ben ik eindelijk begonnen aan mijn essay n° 1; we moeten een scene uit een film analyseren op basis van de gebruikte filmtechnieken. Ik heb gekozen voor een juweeltje van Dziga Vertov; Chelovyek s kinoaparatom (of voor de niet-Rus onder ons: Man with a Moviecamera.) 's Avonds ben ik met Cleo naar het ziekenhuis geweest. Ze heeft een keelontsteking. En na het avondeten (witloof met hesp en kaassaus :)) zijn we solidair met haar geweest en hebben we ons in de zetel gelegd en de ene film na de andere gezien. "The Wedding Crashers", "Mean Girls", "Walk the Line" zijn de revue gepasseerd. (Niet de meest hoogstaande films - ik doel dan vooral op het vreselijke Mean Girls maar we moesten roeien met de riemen die we konden vinden)

Vandaag heb ik mijn essay afgeschreven (en ja, ik ben toch wel een beetje fier op mezelf), op naar de volgende... Voor de rest is het hier een mooie herstdag. Zon, rode en gele blaadjes aan de bomen en konijntjes die in het rond springen.

Ik heb nog niet echt een concreet idee over wat ik later op professioneel vlak voor de mensheid wil betekenen. Dit kan soms redelijk frustrerend zijn maar mijn erasmusavontuur heeft toch op de een of andere manier al een beetje soelaas geboden; ondertussen weet ik zeker wat ik niet wil doen. Dinsdagavond zijn we naar de Anchor Bar in Portsteward geweest en naar goede gewoonte is het daar Terrible Tuesday, althans zo noem ik het want dan staat Crazy Davy in the spotlights. Wie is Crazy Davy? Wel, Crazy Davy, M, kind van de jaren ‘40 is dé entertainer op dinsdagavond. Davy  is het hoofd van een mobiele karaokebar en voorziet op die avond de plaatselijke student van goedkoop entertainment. (Goedkoop is hij zeker maar zijn entertainmentwaarde blijft toch nog een vraagteken.) Gelukkig bestaat er zoiets als “sfeer maak je zelf” en hebben we op die manier onze avond gered want Davy zelf was ronduit irritant.
Vanavond staat er een feestje bij Anna, een Amerikaanse meisje op het programma. (Voor diegene die van visualisatie houden; Anna lijkt een beetje op Sneeuwwitje.) En morgenavond is het weer de beurt aan Chef Nicolas om een beetje Haute Cuisine uit zijn mouw te schudden.

Back in town.
Vrijdag ergens in de namiddag (zo'n uur en een half na mijn blog) arriveerde onze huurauto nummer 1. Een Opel Astra (het was een grijze - voor de niet-auto-freak onder ons :)) en hij zag er veel beter uit dan ik verwacht had. Om de één of andere reden dacht ik echt dat we zo'n oud wrak gingen krijgen waar op z'n minst wel één iemand ging uitvallen op de autostrade (toen had ik nog niet door dat er hier in Ierland, jammer genoeg, helemaal geen autostrades zijn...)
Nu ja goed, het was pas 5pm toen we op weg waren (huurauto nummer 2 had wat op zich laten wachten) en zodoende zijn we net voor het spookuur in Gort (dichtbij Galway) aangekomen. De jeugdherberg (eigelijk was het gewoon een kamertje boven een pizzaria) zag er op het eerste zicht wel ok uit. Geen overdreven luxe en ook het interieur had zijn mankementjes maar voor de rest waren we er best tevreden over. Al hadden we wat te vroeg victorie gekraaid want toen ik mij wou neerleggen en (gelukkig eerst) mijn kussen omdraaide zag ik dat daar plekken bloed ophingen. Wel ik had daar maar één ding op te zeggen: bah, en toch wel nog een keer of tien bah. Ik heb toen alle handdoeken die ik kon vinden bijeen gesprokkeld om mijn kussen in te wikkelen en een schoonheidsbehandeling te geven. Tegen alle verwachtingen in ben ik (na de plaatselijke pub bezocht te hebben, dat was misschien de reden :)) dan toch in slaap gevallen.
Zaterdag hebben we een rit met de auto gemaakt richting de Connemara, (gekend van het Franse chanson* dat praktisch op elke bruiloft te horen is), we hebben een wandeling gemaakt in het Nationale Park daar, echt een fantastisch mooie plek. We hebben met enkele de hoogtste berg die daar te bespeuren was beklommen en, what a view (ik denk dat ik die uitdrukking al meerdere keren gebruikt heb :)), adembenemend mooi. 
Vandaag zijn we dan 'echt' naar Galway geweest en omdat ik hier toch wel volledig eerlijk wil blijven op mijn blog ... moet ik bekennen dat het stadje zelf een beetje teleurstellend was. Maar waarschijnlijk had ik er gewoon teveel van verwacht. Omdat het aan de zee lag had ik mezelf ingeprent dat we daar allemaal pitoresque huisjes te zien gingen krijgen met nog authentiekere vissersbootjes maar dat was niet het geval.  
En dus nu zit ik weer hier, veilig en wel in Coleraine, te wachten op een brandalarm, jaja, er is (weeral) een firedrill aangekondigd... De populariteit van de universiteit daalt op deze manier zienderogen :)
 

*

Michel Sardou

De kip is op, net zoals de chocolade. Hooray; België staat op de wereldkaart :)

Gisteren weer een potje squash gespeeld. Het is zoals met mijn Engels, soms gaat het heel vlot en soms sla ik volledig naast de bal.
Er zijn al heel de week plannen gemaakt om een weekendje naar Galway te gaan. Maar het is idee is al zoveel keer in de vergeetput gestoken en weer opgenomen dat ik zelfs nu (een uur voor ons eventuele vertrek) nog altijd niet weet of het doorgaat of niet. Maar bij deze; als ik voor de rest van het weekend niet meer blog, zit ik in Galway :) (Naar het schijnt echt een zeer mooi plekje in de Republiek)

*die zin staat in het menu in ons studentenrestaurant :)

De Belgische chocolade is goedgekeurd :) Ik heb nog een kilootje over maar ik twijfel er niet aan dat ook die op gaat geraken.

Gisterenavond zijn we naar een gigantisch grote discotheek geweest; "Kelly's". Het eerste uur waren we net toeristen die een museum of een ander cultureel beschermd goed aan het bekijken waren. Decoratiestijl, verschillene suites, en nog meer belangrijker het aanwezige volk. Ik spreek tegen mijn winkel maar de meisjes hier zijn echt gek. (De jongens waarschijnlijk ook maar die kunnen het een beetje beter verbergen.) De nationale klederdracht lijkt hier wel een korte short met dan een indrukwekkend hoge hak. Ze mogen dan wel gek zijn maar er op lopen kunnen ze. Het grote verschil tussen de discoteken hier en die in België is dat hier alles om 1am of ten laatste 1.30am sluit. (Uiteindelijk waren toch veel later thuis omdat we op de bus moesten wachten, dat was wel minder, vooral toen het begon te regenen - al is op de bus wachten met zatte Ieren wel een ervaring)

Vanavond diner in Casa Nicolas: Pollo con olive nere a.k.a. Toscaanse kip met zwarte olijven :)

Donderdagavond: een feestmaal met dank aan Nicolas de France. Mosselen met zeevruchtjes in een witte wijn-roomsausje op grootmoeders wijze. Lang leve de grootmoeder (en toch ook een beetje Nicolas ... :))

Vrijdagmorgen: vals gespeeld. Op de middag heb ik de vlieger richting ons Belgenlandje genomen. Geen onvoorziene omstandigheden maar een voorafgeplande trip om wat familiefeestjes bij te wonen. Ondertussen ben ik het lekker eten terug zo gewoon dat ik weer ga moeten afkicken. Om het mezelf (en de anderen) toch allemaal wat aangenamer te maken heb ik twee kilo Belgische chocolaatjes het land binnengesmokkeld. Met als gevolg houden we morgen een Belgian Chocolate Party om België toch ook een plaats(je) op de wereldkaart te geven :)

Om van de hak op de tak te springen, heb ik al vermeld dat er in Coleraine verbazend veel palmbomen staan?
 

De badmintonvelden waren bezet dus het is squash geworden. Misschien een slechte keuze ofwel was ik gewoon een slechte speler want het ging eigelijk helemaal niet zoals het moest. Ik heb het balletje overal naartoe geslagen buiten naar de plaatsen zoals vermeld in het spelreglement. Ik ben nu gepromoveerd van "silly Belgian girl" naar "silly Belgian girl who can't play squash" :)

Gisterenavond rond 6pm was het hier brandalarm. Ze testen het alarmsysteem hier nogal graag uit (minstens 3 keer per week). Het gevolg is natuurlijk dat niemand nog aandacht besteed aan loeiende sirenes. Tot gisterenavond. Het was ongeveer half één denk ik (we waren na een filmpje op tijd in ons bed gekropen) en ik werd uit mijn slaap gerukt door het brandalarm in ons apartment. Zo'n luid, schel alarm, dat was echt vreselijk. Denk dat ik nog nooit op zo'n slechte manier ben wakker gemaakt en ik was echt volledig in paniek. Uiteindelijk bleek er nergens brand te zijn en we weten nog altijd niet waarom het is afgegaan maar pft neen, ik hoop dat ik dat nooit meer moet meemaken. Mijn hart heeft vannacht een paar ongezonde sprongetjes gemaakt :)

"Memoria del Saqueo" viel nogal tegen. Het was eerder een documentaire over de miserie in Argentinië onder het beleid van ene Carlos Menem dan een 'echte' film. Ik voel me nogal een leeghoofd als ik dit zeg maar met een ontspannend filmpje was ik blijer geweest. Misschien is dat iets voor vanmiddag. Dan staat er Dracula van Francis F. Coppola op het menu; alhoewel, we hebben de "zuig het bloed uit mijn borstkas"-scene al gezien en zo ontspannend was dat nu ook weer niet. Freud heeft een hele theorie over waarom mensen zo geobsedeerd zijn door vampieren. Om te beginnen wist ik niet eens dat mensen echt zo tuk zijn op bloedzuigers.

Voor de rest begint alles hier een beetje een vaste vorm te krijgen. Uiteindelijk zijn we hier ook om te studeren :) Slapen, les volgen (a.k.a film kijken), en de avonden blijven nog altijd het leukste gedeelte van de dag. (De ochtend is dan altijd weer pakken minder.)

Onder het motto een gezonde geest in een gezond lichaam ga ik sevens een badmintonnetje plegen.

Het moet gezegd zijn; Mélanie heeft onze zaterdag gered van de verdrinkingsdood. Na het mislukt uitje naar Londonderry stond er een heerlijk Portugees dineetje voor ons klaar. We hadden geluk, er was niet alleen eten maar ook een TV, we hebben ons in de zetel geplaceerd en ons voor de rest van de avond zo weinig mogelijk proberen in te spannen want iedereen was aan het einde van zijn Deutch, Français of Nederlands.
Het heeft mij trouwens al zweet, bloed en tranen gekost om sommigen duidelijk te maken dat er dus wel degelijk een verschil is tussen Dutch and Deutsch, miserie :) 

Ik heb daarnet mijn twee eerste testjes gehad voor het vak American Animation History. Ze waren alletwee een beetje gebasseerd op de Flipbooks. Je weet wel, die kleine boekjes die je heel snel na elkaar moet doorbladeren en dan vormen de aparte tekeningetjes één mooie beweging. Ik herinner mij dat ik er zo af en toe wel eens eentje van de Smurfen heb vastgehad (in een vorig leven weliswaar :)) Gelukkig waren het niet de Smurfen die we moesten tekenen... Voor de eerste test hadden we een tekening van het begin van een beweging en een tekening van de laatste stap en moesten wij de tussentekening maken (in het cartoonjargon waren wij de in-betweeners, jaja) En voor test twee moesten we gewoon alles zelf doen. Ik heb het geprobeerd met roeiertjes in een vier met stuurvrouw. Ik moet toegeven dat ik echt zenuwachtig was. De testen leken gewoon te simpel om waar te zijn en bij elke tekening was ik een brok twijfel en onzekerheid. De roeiers zouden zo eens in de verkeerde richting moeten gaan ... Nu ja, zolang de uitslag maar in de goede richting gaat.

Binnen een half uurtje begint mijn eerste screening van de week: "Memoria del Saqueo" (Argentinië)

Deze dag is letterlijk volledig in het water gevallen. We hadden het goede voornemen om wat cultuur in Londonderry te gaan opsnuiven maar daar is niet veel van in huis gekomen ... De zon scheen nog toen we hier vanmorgen vertrokken maar toen we in Derry uit de trein stapte begon het te gieten en het is nu nog altijd bezig. Eigelijk was het pure geldverspilling. Het enige wat wel leuk is; ik kan nu officieel visjes in mijn schoenen houden.
Ik moet er wel bijzeggen dat de treinreis heel mooi was. En droog :)

Gisterenavond zijn we uitgeweest in Portsteward, de "Anchor Bar". De muziek was echt vreselijk; slechte, onbekende techno. En er was een vrijgezellenfeestje bezig van eum zeer gezette vrouwen die allemaal verkleed waren in een Miss Piggy look-a-like. Maar ik begin stilletjes aan immuun te worden voor de uitspattingen van de Ierse bevolking :)

Paris-Londonderry; 2-0. Too bad.
Wij, de meisjes, waren gisteren onder het mom van "spagettifeestje" naar Nicolas zijn kot gelokt. De jongens wisten wel beter .. het was een voetbalfeestje :) Nu ja waarom we uitgenodigd waren bleek in het begin niet echt duidelijk want we babbelden te veel. "Voetbal kijken gaat niet wanneer er gebabbeld wordt". De regels: alleen de letters a, e, i, o, u mogen uitgesproken worden tijdens het bekijken van voetbal. Twee voorbeeldjes om dit te illustreren: Bv.: Paris scoort: "Ooooooooooooooooooo", Paris tekkelt Derry: "Aaaaaaaaaaaaaaaaaaa"
En ik voel mij momenteel eerder "Aiaiaiaiaiaiai", het was zo gezellig gisteren dat het veel te laat geworden is.  

Sevens gaan we "gymen" en ik heb gisteren wat informatie gekregen over het universiteitsroeien dus wie weet komt dat er ook nog wel van.

Ervaring 2 met het Engelse onderwijssysteem: Introduction to the film studies van Valentina Vitelli. Nadat ze al de werkjes die we moeten schrijven had uitgelegd was er nog een kleinigheidje dat haar te binnenschoot: "and I want you to see at least one film a day"... Euh hellow? :) 

Ervaring 3: American Animation History. Een paar medeerasmusstudenten hadden mij al gevraagd of dat vak dan over cartoons ging gaan en ik had dat altijd weggelachen... onterecht. Ik kwam aan in de aula, 2 uur, jawel 2 uur heb ik naar Felix the Cat moeten kijken. "Felix saves the day", "Felix in Hollywood", ... En dan te weten dat ik enorm zenuwachtig word van tekenfilmpjes en cartoons (en dan zwijg ik nog over de achtergrond muziek die niet veel meer was dan pompidiepomdiepom en tralalalieliatralala)

Om het allemaal eens kort samen te vatten:
Ervaring 1: 2 uur les, 1 uur seminarie, 2 uur screening/week + 1 presentatie, 1 essay, examen
Ervaring 2: 2 uur les, 1 uur seminarie, 2 uur screening/week + 2 essays, examen
Ervaring 3: 2 uur les, 1 uur seminarie, 2 uur screening/week + 3 werkjes, 2 klastesten

Screening is hetzelfde als op een stoel zitten en kijken naar de films die je worden voorgeschoteld. Vandaag wordt het Spellbound van Hitchcock. Ik moet zeggen dat ik er niet zo zot van ben dat ik mijn dagen ga moeten vullen met films kijken (al bestaan er ergere dingen :)) en daar werkjes over schrijven maar de andere erasmusstudenten zien het al volledig zitten (mijn populariteit stijgt enorm :)) en vanmiddag gaan we dus gezellig met z'n allen naar de "cinema". 

Gisterenavond was het Ierse avond op de campus met Ierse muziek enzo. Echt super leuk en er was zelfs lekker eten :) Ierse stew in alle kleuren en vormen en een groot dessertenbuffet (ik geloof niet dat alle dessertjes Iers waren maar daar zijn we nu niet over gestruikeld :)) Omdat het Ierse dansen maar niet wou lukken zijn we afgedropen naar iemand zijn kot en Nicolas (Fra) had zijn gitaar bij en we hebben een hele avond liedjes zitten zingen. Klinkt ongelofelijk chiro-achtig maar het was echt genieten :) Fools garden, John Lennon, Supernova, Oasis, the Verve, Radiohead, ... en uiteraard hier en daar een Franse chanson :))

“Psychoanalysis and Film” was mijn eerste ervaring met het Engelse onderwijssysteem.

De cast:  the lecturer; Prof. Richard Ekins and the Irish students

Mister Ekins is een verbazingwekkend goede mix van de ontschminkte Kiss frontman en een verloren gelopen cowboy. Een spannende spijkerbroek, cowboyboots, een strak zwart shirt en lederen jekker en op de plaatsen waar hij niet kaal is heeft hij lange lokken krullend ros haar. Maar nog veel belangrijker, hij is minstens zo grappig als hij eruit ziet. I was made for loving you baby ... :)

De studenten zijn een heel ander verhaal. (Hoewel de meeste er ook wel grappig uitzien ..) Het was natuurlijk de eerste schooldag dus de acclimatisering is nog volop aan de gang maar de gemiddelde student was een half uur te laat en volledig niet gemotiveerd.

Daarnet gratis bbq gehad, een inside bbq weleenswaar (want het regende) en het WC-verkeer is opmerkelijk gestegen, hopelijk houden de rioleringen het vannacht (maar ik vermoed dat die wel vaker overuren moeten doen :))

Vandaag hebben we de Giant Causeway Coast bezocht, zeeeer mooi en zeeeer nat :) (Gelukkig dat het regende want ik zou mij hier niet meer op mijn gemak voelen moest het dat niet doen.) Het was echt een hele fijne dag. We zijn vertrokken met de bus en deels te voet teruggekeerd langs de kust. Echt fantastisch mooi hier. Het probleem is dat ik mij door al die dingen helemaal in vakantiestemming voel terwijl ik morgen om kwart na negen in mijn eerste les moet zitten. Het zal hard worden want het avondschema hier houdt geen rekening met het concept "vroeg opstaan".

Het was een hele fijne dag tot ik ontdekte wat het favoriete onderwerp van de Fransen is om grapjes over te maken; de Belgen. Nog veel schokkender, er zijn echt duizzeeenden mopjes over ons. En uiteraard zijn ze helemaal niet grappig (of toch de meeste - beetje zelfrelativering moet kunnen:)-) Ik probeerde tevergeefs te zoeken naar grapjes over Fransen maar ik kon op geen enkel opkomen. Bij deze dan ook een oproep voor mopjes over Fransen want momenteel staat het ongeveer 99-0 France - Belgium. En dat is hard om dragen :)

Ik ben zeer verheugd dat ik jullie mag meedelen dat het gisteren niet geregend heeft. We hebben van het mooie weer dan ook goed gebruik gemaakt en zijn naar Portrush, een toeristisch stadje aan de kust geweest. Vergeleken met Blanckenberge is het daar eigelijk helemaal niet toeristisch, buiten een paar internationale studenten was er niet veel beweging in de straten. Maarmaarmaar het was er mooimooimooi. Mijn fototoestel is goed van pas gekomen. Een paar sleutelwoorden ivm het uitzicht; veel groen, water, rotsen, vissersbootjes, gekleurde huisjes (geel, roos, groen,...), zand, meeuwen, ..

Vandaag komt er steun vanuit Belgie overwaaien. En dat is maar goed ook. Ik krijg het 's avonds zwaar te verduren. Je zou het misschien niet denken maar er zijn grooote cultuurverschillen tussen Duiters, Fransen en Belgen. Vooral als het aankomt op kaartspelletjes :) En iedereen is er van overtuigd dat zijn manier van spelen de beste is :)
Vanavond houden we een pannekoekenavond. Maar zelfs pannekoeken zijn niet overal hetzelfde. Ik had zoete pannekoeken in gedachten terwijl Gwen from France zeer enthausiast begon te vertellen over welke kaas en hesp we volgens hem op de pannekoeken kunnen leggen en Anke, mijn Duitse roommate maakte een opsomming van allerlei groenten die geweldig goed smaken in een pannekoek. We hebben dan misschien nog nooit een wereldkampioenschap* voetbal gewonnen, maar het zullen zoete pannekoeken zijn :)

(*Frankrijk in 1998 en Duitsland in 1974, jaja I know all about it :))